Dom jako odbicie epoki – Jak architektura kształtuje tożsamość i codzienną kulturę

Budownictwo mieszkalne od zawsze było czymś więcej niż tylko praktycznym procesem tworzenia przestrzeni chroniącej przed chłodem. Od początków cywilizacji stanowiło złożony system symboli, w którym zapisywano aspiracje i strukturę społeczną.
Analizując budowle naszych przodków, możemy odczytać historię ewolucji tożsamości, której zapis jest równie wyrazisty, jak kroniki historyczne.
Dom to materialny wyraz naszej kultury codziennej – w rozkładzie pomieszczeń, doborze materiałów oraz relacjach budynku z otoczeniem odbija się charakter danej epoki. Nowoczesne badania w dziedzinie antropologii architektury pokazują, że każda era zmienia definicję „domu”, dostosowując ją do panujących norm obyczajowych i rodzinnych wzorców. Patrząc na zabytkowe budowle, dostrzegamy nie tylko cegły, ale przede wszystkim społeczne układy, klasowe podziały i marzenia o bezpieczeństwie oraz prestiżu, które napędzały rozwój cywilizacji.

Zapraszamy już 1 lutego 2026 godz. 18:00 ! 

Zapraszamy 18 stycznia na godz. 14:00 ! 

9 stycznia godz. 18:00, wystawa potrwa do 20 stycznia 2026

14 stycznia | 18:00 

"Uczony, diabeł i dziewczyna" Spotkanie będzie poświęcone postaci Fausta i jej muzycznym wcieleniom. Kto pierwszy napisał muzykę do tragedii J.W. Goethego o Fauście? Czy istnieją dwie symfonie faustowskie? Co mają wspólnego z Mefistofelesem walc i polka? O tym wszystkim opowie dr Andrzej Wątorski

Nowe stroje chóru Kameleon

Dom Kultury w Rawiczu zakupił stroje uszyte na specjalne zamówienie dla Młodzieżowego Chóru " Kameleon". Projekt jest dofinansowany przez Samorządu Województwa Wielkopolskiego z siedzibą Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego z programu "Mamy naStroje". Młodzież otrzymała nowe komplety składające się ze stroju letniego, scenicznego i kolorowych peleryn na występy plenerowe. Kolory peleryn - pomarańczowy, czerwony, zielony i niebieski z pewnością będą wyróżnikiem Chóru nawiązując do barw Wielkopolski i kameleona, który znajduje się w nazwie Zespołu. 

Historie rzemiosła zapisane w sztuce. W jaki sposób twórcy zatrzymują pamięć o zawodach, które znikają?

Coraz trudniej znaleźć kogoś, kto potrafiłby od razu wyjaśnić, czym zajmował się szewc, bartnik czy kaletnik – profesje przez stulecia obecne w codziennym życiu, dziś niemal nieobecne w naszej mowie i świadomości. Z ich odejściem ginie również wiedza przekazywana w rodzinach i społecznościach, a jej braki – szczególnie widoczne u młodszych pokoleń – podkreślono w raporcie „Edukacja dla pamięci” opracowanym dla Instytutu Pamięci Narodowej. Wobec przyspieszonego zaniku pamięci społecznej to sztuka staje się najpewniejszym archiwum przeszłości. Pisarze, reżyserzy, malarze i fotografowie przejmują rolę kronikarzy, ocalając od zapomnienia historie dawnych rzemiosł i ludzi, którzy je wykonywali. Ich prace utrwalają nie tylko techniki czy narzędzia, ale przede wszystkim sens pracy, rytuały dnia powszedniego i znaczenie społeczne dawnych profesji. Dzięki temu to, co zniknęło z warsztatów, miast i wsi, wciąż może istnieć w zbiorowej wyobraźni.